Veelgestelde vragen
Een site over 'genderideologie' roept vragen op. Hieronder beantwoorden we de vragen die ons het vaakst bereiken — over de term zelf, onze positie tegenover transgender personen, onze aanpak en onze bronnen. Meer achtergrond staat op de over-ons-pagina.
Bestaat 'genderideologie' eigenlijk wel?
Ja. De term beschrijft een samenhangend stelsel van aannames — iedereen heeft een genderidentiteit, die gaat boven het lichaam, zelfverklaring volstaat, affirmatie is de norm, kritiek is haat — dat terugkomt in beleid, zorg, recht en onderwijs. Dat aanhangers de term afwijzen, maakt het stelsel niet onbestaand; het benoemen ervan is juist de voorwaarde om erover te kunnen spreken.
Is deze site tegen transgender personen?
Nee. Onze kritiek richt zich op een ideeënstelsel, niet op mensen. Transgender personen bestaan, hun rechten als burger staan niet ter discussie en respect is uitgangspunt. Kritiek op de genderideologie is net zomin een aanval op transgender personen als kritiek op een economische theorie een aanval op werknemers is.
Waarom is dit geen kwestie van gewoon inclusief zijn?
Omdat 'inclusie' hier concrete claims en beleidskeuzes verpakt die anderen raken: de definitie van geslacht in de wet, de vrouwencategorie in de sport, het behandelmodel voor kinderen. Dat zijn afwegingen met winnaars en verliezers, geen vanzelfsprekende vriendelijkheid. Ze verdienen een open debat in plaats van de aanname dat er maar één fatsoenlijke positie is.
Wat willen jullie met deze site bereiken?
Het debat terugbrengen naar feiten, bronnen en argumenten. We ontleden de aannames, laten hun oorsprong en gevolgen zien en verwijzen bij alles naar de onderliggende bron. Het doel is niet iemand te overtuigen van een conclusie, maar mensen in staat te stellen zelf een geïnformeerd oordeel te vormen — iets wat een zwijgcultuur onmogelijk maakt.
Zijn jullie tegen alle genderzorg?
Nee. Volwassenen die na zorgvuldige diagnostiek voor een transitie kiezen, verdienen goede zorg. Onze kritiek betreft het affirmatieve model bij kinderen en jongeren, waar de bewijsbasis zwak is en de gevolgen levenslang. Engeland, Zweden en Finland kozen na evaluatie voor terughoudendheid: eerst psychische zorg, medische stappen alleen met deugdelijk bewijs. Die lijn steunen wij.
Hoe betrouwbaar zijn jullie bronnen?
We baseren ons op primaire bronnen: systematische reviews (NICE, SBU), onafhankelijke rapporten (Cass Review), rechterlijke uitspraken, wetsteksten en peer-reviewed onderzoek. Bij elke analyse staan de bronnen met directe links, zodat je alles zelf kunt nalezen en controleren. Vind je een feitelijke fout, dan corrigeren we die.