Nog meer zonde-retoriek, nu van de kansel
Het artikel critiseert een publicatie in Trouw over dominee Jasmijn Dijkman, een transgender predikant. De auteur stelt dat dit deel is van een groter mediapatroon dat genderideologie promoot zonder kritische bezinning.
Jasmijn Dijkman is een volwassen man die relatief laat in transitie ging. Dat is zijn keuze. Volwassenen mogen hun lichaam verminken, hormonen slikken en een nieuwe sociale rol aannemen. Dat maakt hem echter geen vrouw. Sekse is binair, vastgelegd in de gameten en de chromosomen. Geen operatie, geen jurk, geen preekstoel verandert dat. Een man die zich vrouw noemt, blijft een man. Een man die predikant wordt, blijft een man die predikant is.
De media weigeren dit te zeggen. In plaats daarvan wordt de subjectieve identiteit als objectieve waarheid gepresenteerd. "Trans-vrouw" wordt zonder aanhalingstekens geschreven, alsof het een biologische categorie is. Kritiek wordt zonde, of in seculiere termen: haat, exclusie, gebrek aan liefde. Zo wordt een ideologische claim beschermd met moreel kapitaal.
Het is bijzonder dat dit verhaal in een christelijke context wordt geplaatst. De Bijbel spreekt over man en vrouw als scheppingsorde. Over de eenheid van lichaam en ziel. Over het lichaam als tempel. Genderideologie doet precies het tegenovergestelde: het scheidt de "identiteit" van het lichaam en verklaart het lichaam corrigeerbaar. Dat is geen christelijke verdieping. Dat is een moderne, therapeutische spiritualiteit die de traditionele antropologie overschrijft.
Wanneer een predikant de samenleving van zonde doortrokken noemt omdat zij weigert mee te gaan in deze ontkenning van de schepping, is de omkering compleet. De zonde wordt niet meer gezocht in de verbreking van de scheppingsorde, maar in het vasthouden daaraan.
Dit is geen geïsoleerd verhaal. Het is deel van een doorlopende mediaproductie: Ellie Lust in Libelle, Linda-stukken, Pride-specials, en nu weer een dominee in Trouw. Steeds hetzelfde script: persoonlijk leed, transitie als bevrijding, kritiek als morele tekortkoming, en de samenleving die moet meebuigen.
De werkelijke discussie — over de zwakke evidence voor genderbevestigende zorg, over social contagion onder jongeren, over het wissen van sekse in sport, gevangenissen en taal, over de medische experimenten op minderjarigen — wordt systematisch vermeden.
Volwassenen die hun eigen lichaam laten opereren, mogen dat doen. Dat is geen reden om de rest van de samenleving te dwingen tot taal, wetgeving en instituties die biologie ontkennen. En het is al helemaal geen reden om de kerk te gebruiken als platform voor die ontkenning.
Een krant die dit klakkeloos doorgeeft als diepzinnige tijdsgeest, doet geen journalistiek. Ze doet ideologische dienstverlening. De zonde zit niet in de weigering om mee te doen. De zonde zit in de systematische misleiding van lezers over wat een man en een vrouw is.