De eindeloze inclusieparade en haar averechts effect

Libelle laat Ellie Lust opnieuw vertellen over coming-out en zichtbaarheid. De media-stroom is voorspelbaar. Maar wat begon als strategische emancipatie is uitgegroeid tot een permanente viering die irritatie wekt — en een beweging die medische experimenten op minderjarigen vermengt met klassieke homo-emancipatie.

Zichtbaarheid die averechts werkt

Decennia geleden was zichtbaarheid een strategische keuze. Homoseksuele mannen en vrouwen wilden laten zien dat ze bestaan, dat ze geen gevaar vormen, dat ze gewoon hun leven leiden. Roze in Blauw ontstond uit een concrete behoefte: de drempel verlagen zodat mensen aangifte durfden te doen van geweld. Dat had een helder, beperkt doel.

Wat we nu zien is iets anders. Een permanente, steeds uitbundigere parade van vlaggen, dragshows, corporate sponsors en media die elkaar overbieden in inclusiviteitsretoriek. Hoe luider en kleuriger de boodschap, hoe sterker de reactie. Mensen die nooit een probleem hadden met iemands privéleven, raken geïrriteerd door de verplichte viering, de morele superioriteit en de suggestie dat wie niet meedoet, een probleem is. De parade wordt niet langer gezien als emancipatie, maar als culturele dominantie. Dat is geen winst. Dat is een averechts effect.

Wij geven niet om je bed

Laten we het helder zeggen: de meeste mensen geven er geen zier om of jij in bed een pik of een kut prefereert. Volwassenen die instemmend met elkaar seks hebben, mogen dat doen. Discriminatie op basis van geaardheid is in Nederland grotendeels achterhaald en terecht verboden. Daar hoeft geen eindeloze media-campagne meer voor te lopen.

Het probleem zit in de letterbak die eraan is vastgeplakt. De LHB is uitgegroeid tot een steeds langer wordende reeks letters die steeds meer claims meeneemt: genderidentiteit als subjectieve waarheid, "affirmation" als enige ethische zorg, en chirurgische en hormonale interventies als medische oplossing voor psychisch leed. Dat is geen neutrale uitbreiding van rechten. Dat is een ideologische verschuiving.

De echte zorg: verminking als zorg, vooral bij jongeren

Precies daar zit de terechte zorg. Bij onrijpe, vaak psychisch kwetsbare jongeren die in een snelle zelfanalyse belanden. Sociale media, peer groups en een cultuur die "trans" presenteert als identiteit met status en zorgpad, leiden tot snelle conclusies. Puberteitsremmers, cross-sekse hormonen en operaties worden aangeboden alsof het bevestigende zorg is.

De evidence is zwak, de langetermijngevolgen ernstig, de spijt onder een deel van de patiënten reëel, en de biologische realiteit onveranderlijk: een neovagina is geen vagina, een geamputeerde borst is geen mannelijk borstkas, steriliteit is permanent.

Klinieken en media die dit presenteren als progressieve zorg, misleiden. Ze verwarren een psychische toestand met een te behandelen lichaam. Ze negeren comorbiditeit — autisme, trauma, depressie, sociale besmetting — en zetten snelle medische stappen boven afwachtend, exploratief beleid. Dat is geen inclusie. Dat is iatrogene schade.

Stop met de vermenging

Ellie Lust en Roze in Blauw hebben in het verleden nuttig werk gedaan voor mensen die vanwege hun geaardheid geweld of discriminatie ondervonden. Dat verdient respect. Maar de huidige vermenging van klassieke homo-emancipatie met genderideologie en de permanent opgeklopte zichtbaarheidsmachine ondermijnt juist de oorspronkelijke zaak.

Mensen die gewoon met rust gelaten willen worden, raken overspoeld door een beweging die eist dat iedereen meedoet aan een speelse ontkenning van biologie en een medisch experiment op minderjarigen.

Wij hoeven niet te vieren. Wij hoeven niet te paraderen. Wij hoeven niet te geloven dat een operatie iemand van geslacht verandert. Volwassenen mogen hun leven leiden. Kinderen en adolescenten verdienen bescherming tegen snelle, onomkeerbare keuzes. Dat onderscheid is geen haat. Dat is verantwoordelijkheid.