De eindeloze inclusieparade en haar averechts effect

Libelle laat Ellie Lust opnieuw vertellen over coming-out en zichtbaarheid. De media-stroom is voorspelbaar. Maar wat begon als strategische emancipatie is uitgegroeid tot een permanente viering die irritatie wekt — en een beweging die medische experimenten op minderjarigen vermengt met klassieke homo-emancipatie.

Zichtbaarheid die averechts werkt

Decennia geleden was zichtbaarheid een strategische keuze. Homoseksuele mannen en vrouwen wilden laten zien dat ze bestaan, dat ze geen gevaar vormen, dat ze gewoon hun leven leiden. Roze in Blauw ontstond uit een concrete behoefte: de drempel verlagen zodat mensen aangifte durfden te doen van geweld. Dat had een helder, beperkt doel.

Wat we nu zien is iets anders. Een permanente, steeds uitbundigere parade van vlaggen, dragshows, corporate sponsors en media die elkaar overbieden in inclusiviteitsretoriek. Hoe luider en kleuriger de boodschap, hoe sterker de reactie. Mensen die nooit een probleem hadden met iemands privéleven, raken geïrriteerd door de verplichte viering, de morele superioriteit en de suggestie dat wie niet meedoet, een probleem is. De parade wordt niet langer gezien als emancipatie, maar als culturele dominantie. Dat is geen winst. Dat is een averechts effect.

Wij geven niet om je bed

Laten we het helder zeggen: de meeste mensen geven er geen zier om of jij in bed een pik of een kut prefereert. Volwassenen die instemmend met elkaar seks hebben, mogen dat doen. Discriminatie op basis van seksuele gerichtheid is in Nederland bij wet verboden (bron). Daar hoeft geen eindeloze media-campagne meer voor te lopen.

Het probleem zit in de letterbak die eraan is vastgeplakt. De LHB is uitgegroeid tot een steeds langer wordende reeks letters die steeds meer claims meeneemt: genderidentiteit als subjectieve waarheid, "affirmation" als enige ethische zorg, en chirurgische en hormonale interventies als medische oplossing voor psychisch leed. Dat is geen neutrale uitbreiding van rechten. Dat is een ideologische verschuiving.

De echte zorg: ingrijpende behandelingen, vooral bij jongeren

Precies daar zit de terechte zorg. Bij onrijpe, vaak psychisch kwetsbare jongeren die in een snelle zelfanalyse belanden. De Cass Review noemt de invloed van leeftijdsgenoten en media een van de mogelijke verklaringen voor de stijging van het aantal verwijzingen, maar ook de meest omstreden; welke verklaring klopt, staat niet vast (bron). Puberteitsremmers, cross-sekse hormonen en operaties worden aangeboden alsof het bevestigende zorg is.

Het bewijs is zwak: de Cass Review noemt het vakgebied "an area of remarkably weak evidence" en schrijft dat er geen goed bewijs is over de langetermijnuitkomsten van interventies (bron). De effecten op cognitie en vruchtbaarheid zijn volgens de Gezondheidsraad nog onvoldoende onderzocht (bron). Hoe vaak jongeren later met een behandeling stoppen of anders over hun genderidentiteit gaan denken, is volgens de Zweedse SBU niet vast te stellen, en de weinige longitudinale studies waren klein met veel uitval (bron). Daarbij blijft de biologische realiteit onveranderlijk: een neovagina is geen vagina en een geamputeerde borst is geen mannelijke borstkas.

Wie dit presenteert als vanzelfsprekend progressieve zorg, doet geen recht aan het bewijs. Volgens de Cass Review hoort bij jongeren die naar een genderkliniek worden verwezen een brede beoordeling, met screening op ontwikkelingsstoornissen zoals autisme en een beoordeling van hun psychische gezondheid (bron); in Nederland komt somatische zorg volgens de Gezondheidsraad pas na uitgebreide verkenning, diagnostiek, psychologische begeleiding en indicatiestelling door een multidisciplinair team (bron). Waar snelle medische stappen boven afwachtend, exploratief beleid worden gezet, wijkt dat van beide af. Dat is geen inclusie, maar een risico op schade.

Stop met de vermenging

Ellie Lust en Roze in Blauw hebben in het verleden nuttig werk gedaan voor mensen die vanwege hun geaardheid geweld of discriminatie ondervonden. Dat verdient respect. Maar de huidige vermenging van klassieke homo-emancipatie met genderideologie en de permanent opgeklopte zichtbaarheidsmachine ondermijnt juist de oorspronkelijke zaak.

Mensen die gewoon met rust gelaten willen worden, raken overspoeld door een beweging die eist dat iedereen meedoet aan een speelse ontkenning van biologie en een medisch experiment op minderjarigen.

Wij hoeven niet te vieren. Wij hoeven niet te paraderen. Wij hoeven niet te geloven dat een operatie iemand van geslacht verandert. Volwassenen mogen hun leven leiden. Kinderen en adolescenten verdienen bescherming tegen snelle, onomkeerbare keuzes. Dat onderscheid is geen haat. Dat is verantwoordelijkheid.