Eurostar voert een 'genderneutraal' uniform in — wat lost het op?
Eurostar introduceerde een 'genderneutraal' uniform voor treinpersoneel zonder aparte mannen- en vrouwenkleding. Het artikel betoogt dat dit bedrijfsbeleid geen bestaand probleem oplost maar deel uitmaakt van een bredere ideologische agenda die als marketing wordt ingezet.
In oktober 2025 presenteerde Eurostar met trots een nieuw uniform voor het treinpersoneel: volledig 'genderneutraal'. Het personeel kan, ongeacht gender, kiezen uit onder meer broeken, rokken, jurken en tunieken (bron). In de bijbehorende communicatie werd het besluit gepresenteerd als vooruitgang: modern, inclusief, passend bij 'wie je bent'.
Op het eerste gezicht: wat maakt het uit? Als een steward een rok wil en een stewardess een broek, moet dat vooral kunnen. Maar daar gaat dit niet om. De nieuwswaarde zat in de framing: Eurostar presenteerde het uniform als 'genderneutraal'. Voor critici is dat een ideologische stellingname, verpakt als HR-beleid.
Laten we precies zijn. Dat kledingvoorschriften flexibeler worden, is prima; knellende regels over rokken en hakken verdwenen terecht. Maar de sprong van 'flexibele regels' naar 'geslacht bestaat niet in onze garderobe' is een categorie-fout. Mannen en vrouwen bestaan, hebben gemiddeld andere maten en pasvorm nodig, en de overgrote meerderheid van de bevolking identificeert zich als man of vrouw: volgens het CBS rekent ongeveer 1 procent van de Nederlanders van 15 jaar en ouder zich tot transgender, non-binair of genderqueer (bron). Een uniformlijn die dat gegeven principieel negeert, dient geen enkele werknemer beter.
De vraag die bij zo'n bericht gesteld moet worden: was er personeel dat niet kon dragen wat het wilde? Dan was een regelwijziging van twee zinnen genoeg geweest, zonder persbericht. De keuze om er een campagne van te maken verraadt het werkelijke doel: het bedrijf wil gezien worden als deelnemer aan de juiste beweging.
Een uniform zonder geslacht lost geen probleem op dat bestond. Als een vervoersbedrijf een claim verspreidt dat het onderscheid tussen mannen en vrouwen achterhaald is — met werknemers als wandelende reclamezuil — is dat geen mode, maar propaganda in bedrijfskleding.